Theater

Slider-brazilie-cinderella-anderson-farah
Slider-Juanito
Slider-Karl-May-2003-Apanatschka
Slider-Karl-May-2006-Ma-ram
Slider-karavan-festival-nederland-anderson-farah
Slider-Vrij-Zijn-Revolutie-Alkmaar-Anderson-Farah-Theater
Slider-open-huwelijk-Anderson-Farah-jaqueline-menezes
previous arrow
next arrow
Slider

OH MY GOD – waar ben ik mee begonnen, dacht ik soms…

Maar de passie was sterker…

Ik wilde alles wat ik wist over theaterrealisatie, tegelijk met mijn liefde voor Alkmaar en geschiedenis, delen met een breed publiek . Bovendien wilde ik dat er paarden en andere dieren zouden meedoen. En kinderen! Het verhaal groeide in mijn hoofd en werd steeds reëler. Ik vertelde steeds meer mensen van mijn ideeën en mensen sloten zich aan bij mij en mijn dromen.

Eind 2011 richtte ik de Stichting A.F. Vrij Zijn op en in de zomer van 2012 zette Theaterproductie Vrij Zijn het eerste historische, spektakelstuk op de planken,  op IJsbaan de Meent in Alkmaar. Het was keihard werken, maar het was iedere seconde waard! Het publiek was enthousiast en we wisten: hier gaan we mee door.

Monoloog Don Frederik

Duitsland – 2007 & 2008

Naast de Karl-May-Spiele speelde ik in 2007 in “Open Huwelijk”. Een prachtige internationale ervaring en een eveneens buitengewoon mooi stuk, geschreven door de Italiaanse Nobelprijswinnaar Dario Fo en Franca Rame.

Opnieuw speelde ik met de Columbiaanse actrice Clara Velez en met de Australische regisseur Ian Thomson. Ian werkt op een fijne, rustige en liefdevolle manier. Hij duwt je zover over je grens dat je het amper merkt. Voor het eerst geloofde ik echt dat ik een acteur was. Het was een bijzonder  grote eer om met allebei te mogen werken.

In dit seizoen werd ik ook gevraagd als toeschouwer bij een toneelstuk dat opgevoerd werd door kinderen met het syndroom van Down. Dat raakte me enorm en veranderde mijn blik op theater compleet. Deze mensen waren zo echt op het toneel. Na deze ervaring werd het mijn doel om altijd om zo eerlijk en authentiek mogelijk te spelen. Om de rollen te vóelen, niet te spelen.

Wegens het succes van “Open Huwelijk” en de roep van het publiek om meer, stond ik 2008 opnieuw met Clara op de planken. Ook was ik voor het eerst medeproducent.

Nog steeds zie ik “Open Huwelijk” als een van de belangrijkste projecten in mijn leven. Deze keer was het nog fijner, nog dieper gespeeld dan de eerste keer. Clara en ik vertolkten onze rollen deels letterlijk tussen het publiek, wat spannend en heel intens was.

Nederland – 2015 & 2016

Wat toen in Duitsland bloed, zweet en tranen heeft gekost, heeft Anderson helpen vormen in de acteur die hij vandaag is. In Alkmaar onder de leiding van Marius Prein vallen alle stukjes op hun plek! Zijn droom blijft hetzelfde: het publiek ontvoeren naar een andere wereld, die magische wereld van het theater.

Trailer

Van Woerkom – “Een Paard”

Ik verhuisde naar Nederland en speelde hier in 2010 mijn eerste rol, terwijl ik de taal nog nauwelijks beheerste. Locatiespektakel Een Paard ging over macht en ambitie in de West-Friese traditie. Mijn ervaringen met paarden kwam mij en de productie goed van pas, waardoor ik gelukkig het gevoel had dat ik een bijdrage kon leveren.

Nog iedere dag ben ik blij dat regisseur Moos d’Herripon mij die kans gaf. Het stuk inspireerde mij zo dat mijn dromen zich sneller en sneller leken te ontwikkelen. Ik kreeg allerlei gedachten over hoe ik al mijn ervaringen tot iets nieuws in Nederland kon laten uitgroeien… Mijn hoofd was niet meer te stoppen.

Seizoen 2002: Juanito – “Im Tal des Todes”

Toen ik het openluchtspektakel Karl-May-Spiele ontdekte, werd ik compleet verliefd op deze theatervorm. Na een aantal televisie-ervaringen was ik toe aan een nieuwe uitdaging!

Het eerste seizoen speelde ik de rol van Juanito naast Allegra Curtis. Zij was anders dan de andere acteurs die ik kende, veel spiritueler. En ze leerde me wat ‘dragon fly’ betekende. Nog iedere keer dat ik een libelle zie, denk ik aan haar.

Een nieuwe en fantastische impuls kreeg ik dat seizoen doordat ik met paarden leerde werken. Hierdoor voelde ik me echt verbonden met de natuur. Een natuurmens was ik altijd al, maar ik bevond me er meestal ‘in’. Nu ging ik er deel van uitmaken.


Seizoen 2003: Apanatschka – “Old Surehand”

De avontuurlijke krijger Apanatschka was mijn eerste grote rol bij de Karl-May-Spiele. In dit seizoen heb ik ervaren hoe het is om extreem je eigen grenzen op te zoeken, zowel fysiek als mentaal. Ik leerde dat we veel meer kunnen dan we zelf denken. In deze productie speelde ik onder meer met mijn dierbare vriend Wayne Carpendale.


Seizoen 2004: Wokadeh – “Unter Geiern: Der Sohn des Bärenjägers”

Het klinkt wat onbescheiden, maar dit was wat er gebeurde: dit jaar werd ik als Wokadeh een echte publiekslieveling. Ik was daar zo dankbaar voor! De liefde die ik van het publiek kreeg, wilde ik graag teruggeven. Na de voorstellingen deelde ik daarom urenlang foto’s en handtekeningen uit. Verder genoot ik dit derde seizoen bij het openluchtspektakel vooral van mijn werk met Tanja Szewczenko, Patrick Bach en Vanida Karun.


Seizoen 2005: Player – “Winnetou und das Geheimnis der Felsenburg”

Dit seizoen speelde ik de rol van Player met de Columbiaanse actrice Clara Velez, Saskia Valencia en met Hollywoodacteur Götz Otto. Ik had een dramatische rol: iemand die altijd aan zichzelf en geld denkt en vervolgens door de liefde een ander leven durft te kiezen. Uiteindelijk overleeft hij het niet.

Clara was en is een van mijn beste vrienden. Wij waren in staat onze bijzondere vriendschap voor het publiek in liefde te vertalen, zodanig dat de mensen daar totaal in meegingen.


Seizoen 2006: Ma-ram – “Winnetou III”

In 2006 speelde ik de Indiaanse prins Ma-ram. Ik koos ervoor opnieuw mijn grenzen te verleggen en ik deed mijn eigen stunts zelf. Verder genoot ik van het samenspel met grote acteurs als Winfried Glatzeder.


Seizoen 2007: Capitano – “Winnetou I”

Ik genoot iedere keer weer van het contact met het publiek en besteedde ook veel tijd aan mijn fans. Ik kreeg wel het gevoel dat de rollen ieder jaar op elkaar leken en haalde mijn plezier als Capitano vooral uit het samenspel met anderen.


Seizoen 2008: Makahtu – “Winnetou II”

In 2008 speelde ik mijn laatste seizoen bij Karl-May-Spiele. Dit keer kreeg ik een compleet andere rol dan voorheen en daar was ik blij mee. Regisseur en acteur Krystian Martinek hielp me bovendien mijn vaardigheden als acteur verder te ontwikkelen in de rol van voodoopriester en krijger Makahtu.

Ik was een beetje bang dat mijn kleinste fans een beetje bang voor me zouden worden in deze rol, maar niets bleek minder waar. Het was een mooie afsluiting.

Jack Sparrow: “Pirates of the Caribbean inspiratieshow”

Ik werd als ‘Karl May-ster’ uitgenodigd om mee te spelen in een afstudeerproject voor regisseurs, kostuumontwerpers en technici en kreeg de fantastische rol van Jack Sparrow. De mensen met wie ik daar werkte deden hun werk duidelijk met passie en maakte dat het geweldig was om te doen.


Carmen Flamenteras Show

Naast de ongelooflijke, Russische topballerina Tatjana Wegner speelde ik in een bijzonder mooie productie. Een stijlvolle en sexy combinatie van acteren, flamengo en ballet. Van Tatjana leerde ik veel over dans. Door onze gesprekken over extremen hebben we bovendien een show ontwikkeld die uitzonderlijk spannend was. Man, vrouw, culturen… Ook op het podium waren wij twee uitersten, als water en vuur, maar samen een eenheid.

Prins – “Cinderella”

Vijftien jaar was ik toen een dramaleraar me vroeg voor de rol van Jezus in een gelijknamig toneelstuk in de kerk. Het was zo’n geweldige ervaring dat ik besloot workshops theater te gaan volgen. Ik kon gewoon aan niets anders meer denken dan de theaterwereld.

Enige tijd later werd ik in de bus naar school door een onbekende man aangesproken. Hij bleek de regisseur Carlos Fracho te zijn en hij vroeg me of ik auditie wilde doen voor de rol van de prins in Cinderella. Voor de eerste keer mocht ik ervaren wat er gebeurde met het publiek als ik op het podium stond. De mensen waren geroerd. Het was heel bijzonder.

Regisseur, theaterworkshops straatkinderen,1987, Paraty, Brazilië

Na Cinderella leerde ik een groep straatkinderen kennen in Paraty. Ik wilde hen van de straat af krijgen, maar ook andere mogelijkheden voor de toekomst laten zien. Daarom besloot ik met deze kinderen theater te maken. Het was de manier die ik kende en waar ik zelf zoveel plezier en persoonlijke groei aan beleefde. Tijdens het samen spelen merkte ik dat ik de levens van de kinderen positief kon beïnvloeden. Techniek had ik nog niet, ik deed het vanuit mijn gevoel. Maar het werkte!  De theaterworkshops waren succesvol en al snel kreeg ik daarbij steun van de stad.